Galerie Brons

De essentie van mijn werk is de innerlijke ziel, de naakte waarheid.
Deze subjectieve ervaring (ziel) is moeilijk te omschrijven, deze ziel echter creëert in mijn hoofd een vorm, ik zie deze in zijn volledigheid, geheel rondom, alles wordt bij wijze van spreken "bewoond". Dit intuïtief idee sluimert lange tijd in mijn innerlijk. Elke voorzijde krijgt een achter, boven en onderzijde, het geheel bezit een middelpunt, een balans en een zwaartepunt. Ik probeer geen uiterlijkheden na te bootsen, ik plaats mij in het innerlijke van een onderwerp en van daaruit ontstaat een uiterlijk. Vandaar dat realisme en kubisme beide in mijn creaties tot stand komen.

Ik ambieer een harmonie in lijn en massa tussen ruimte en volume. Het moet het licht omarmen en de omliggende ruimte erbij betrekken, zodra dit proces heeft plaatsgevonden, is de drang tot creëren voor mij bijna onweerstaanbaar.
De ogenschijnlijke toeval, door mij gecontroleerd, is hetgeen wat mijn werk wel of niet geslaagd maakt. Als ik het menselijk lichaam portretteer dan wil ik niet alleen anatomisch correct werken maar de beweging van spieren onder de huid laten zien. Mijn oppervlakken moeten eruit zien alsof zij zich van binnenuit verheffen tot een Zijn. Na het creëren van de basis vorm wordt in het opvolgende, langdurige en intensieve proces de uiteindelijke fijne details aangebracht.
Hierin kun je ook te ver gaan, dan gaat de schil (buitenkant) aandacht weghalen van de innerlijke ziel van het werk, ik noem het onrust. Het plaatsen van de details moet verassend zijn en pas opvallen bij nadere inspectie, natuurlijk spelen zij al een rol bij de eerste algehele indruk, maar de ontdekkingsreis van de algehele vorm wil ik langdurig en verassend laten zijn.

Beeldhouwwerken die reageren op de omgeving, kunnen niet langer uitsluitend als object beschouwd worden, zij nemen de omgeving in zich op en zijn daardoor meer dan de materiele ruimte die zij in beslag nemen. Dit ontstaat in mijn werk door middel van de afgeplatte en gepolijste, bronzen, spiegelende gezichten. Dit oppervlak zorgt ook voor interactie met de aanschouwer, hiermee wil ik een subtiele confrontatie bewerkstelligen. Het is echter inmiddels een uitgesproken kenmerk geworden van mijn sculpturen.

Ik creëer een duet tussen mij en mijn medium, ik wil de taal van de was laten spreken, de vrijheden die het biedt volledig benutten en in het werk terug laten komen. De ontdekkingsreis van het materiaal is essentieel voor het benutten van alle mogelijkheden die het biedt. Bij bronzen beelden begint het met het medium was, daarna het brons en uiteindelijk de patina. Dat brons feitelijk eerst wordt geboetseerd daarna gehouwen en uiteindelijk gekleurd maakt het tot het meest complete kunstvorm. Alle afzonderlijke processen moeten uiteindelijk gezamenlijk een harmonieus geheel gaan vormen.

Zelfs als een leek naar een kunstwerk kijkt dan kan hij / zij proeven (voelen) dat er iets niet aan klopt, ik noem het een vieze smaak in de mond krijgen. Deze wansmaak kunnen herleiden naar de oorzaak is belangrijk want je kunt daardoor veranderingen aanbrengen. Als kunstenaar moet je een kritische analyse kunnen maken van je werk, daarvoor is tijd nodig en eventueel drastisch ingrijpen, gehele onderdelen vervangen of weghalen, totdat het uiterste is bereikt.

Een kunstwerk hoeft niet te kloppen of liever juist niet, het moet echter wel smoelen, zijn eigen symfonie schrijven zonder valse noot.

Corinna de Jong